30-11-2007
Een goede methode om lastige raadsleden op afstand te houden is door als wethouder te zeggen dat de overheid betrouwbaar moet zijn in haar handelen. Dat wat ooit beloofd en/of afgesproken is, dient te worden nagekomen. Continuïteit van beleid heet dat, ook al ben je het als collegelid niet eens met die eerder gemaakte afspraak. Daar zit natuurlijk wat in. Daar zit zelfs veel in. Je loopt het risico dat de waan van de dag gaat regeren, op het moment dat het volgende college alles wegstreept wat haar voorgangers hebben toegezegd.
Het is dan ook op z’n zachtst gezegd vreemd te noemen dat dit college weigert om de stortplaats in Nauerna te sluiten in het jaar dat eerder was beloofd. Er zijn wel meer toezeggingen niet nagekomen. In Nauerna zouden niet of nauwelijks gevaarlijke stoffen worden gedumpt. De hoogte van de belt zou beperkt blijven. Er zou weinig tot geen overlast ontstaan. Het bleken achteraf allemaal fata morgana’s. Kralen en spiegeltjes om de bewoners van Nauerna rustig te houden. Zij hebben het volste recht om zich grotelijks belazerd te voelen. Door achtereenvolgende colleges en door raadsmeerderheden die braaf achter B&W aanhobbelden. Zoals ook gisteren. Er zit voor de bewoners van het buurtschap niets anders op dan bezwaar aantekenen tegen het nog hoger maken en nog langer openhouden van de stortplaats. En waarschijnlijk is er ook wel een gang naar de rechter nodig. Dat krijg je wanneer partijen niet kiezen voor de beloften van weleer, maar voor de centen van nu. Het enige dat overeind blijft is de aloude wandtegelspreuk: geld dat stom is maakt recht wat krom is.
Filed under: Dagboek
